Cold Fusion

Koude fusie verwijst naar fusie reacties die optreden bij kamertemperatuur onder normale druk, met behulp van gewone, eenvoudige apparaten.

Fusion

Fusion gebeurt er wanneer twee atoomkernen samen komen om een nieuwe, zwaardere kernen vormen. Dit is niet eenvoudig te realiseren als gevolg van een fundamenteel wetenschappelijk principe: tegengesteld geladen deeltjes trekken terwijl eveneens geladen deeltjes elkaar afstoten. Sinds atoomkernen (zoals in waterstof protonen) zijn vergelijkbaar geladen deeltjes, hun natuurlijke neiging is om elkaar afstoten en daarmee te voorkomen fusie-reactie.

Wetenschappers hebben ontdekt echter dat deze natuurlijke afstotende actie verandert in een krachtig aantrekkende kracht op zeer kleine schaal - een miljoenste van een miljardste meter. Als dezelfde-charge deeltjes verplaatsen verder van elkaar dan dit, de natuurlijke afstoten actie plaatsvindt.

De zon maakt gebruik van brute zwaartekracht te bereiken fusie-reactie. Met een massa van 300.000 maal die van de Aarde is er voldoende zwaartekracht en druk op de kern van de zon te waterstofkernen samen Push to helium vorm - en laat de energie die de aarde als zonlicht bereikt.

De mens heeft gerepliceerd kernfusie waterstof bommen met behulp van een atoombom bovenaan rechts naast een fusie brandstof (zoals deuterium en tritium) aan de warmte en druk te emuleren op de kern van de zon als initiator als in fusie-reactoren die proberen om de voorwaarden na te bootsen op kern van de zon door op waterstof gas aan extreem hoge temperaturen of smelten atomen samen met reusachtige deeltjesversnellers.

Cold Fusion

De term "koude fusie" werd populair in 1989, toen twee wetenschappers (Martin Fleischmann en Stanley Pons) aangekondigd dat zij in staat waren om een koude fusie reactie te bereiken - iets wat eerder gedacht onmogelijk omdat wetenschappelijke theorie.

De aanvankelijke euforie over het bereiken van wendde zich tot controverse wanneer andere wetenschappers beweerden dat ze niet in staat waren om de testresultaten te evenaren. Dit leidde tot kosten die de twee wetenschappers hadden ofwel geflatteerde hun gegevens of raakte verwikkeld in wishful thinking. De controverse, die op grote schaal werd gemeld in wetenschappelijke publicaties en de media, eindigde met zowel wetenschappers in schande.

In de jaren sinds zijn echter diverse wetenschappers bereikt koude fusie reacties met behulp van een verscheidenheid van benaderingen. Wetenschappers van UCLA, bijvoorbeeld, gebruikt een kleine lithium Tantalite kristal (een pyro-elektrische stof die daarvan een elektrische lading bij verwarming) geplaatst in een waterstof gevulde kamer. Toen ze opgewarmd het kristal (van -30 F tot 45 F), een 100.000-volt elektrisch veld gevormd over de kleine kristal. Een metalen draad in de nabijheid van het kristal geloosde de elektrische lading op een enkel punt - en de waterstofatomen in de kamer begon smakkend in andere waterstofatomen. De wetenschappers gewezen op de oprichting van helium kernen, de vrijlating van hoog-energetische straling en vrije neutronen - alle tekenen van fusie-reactie. Vergelijkbare resultaten zijn met behulp van andere methoden, gemeld op verschillende wetenschappelijke installaties.

Helaas, koude kernfusie als een goedkope, betrouwbare energiebron is momenteel nog onwaarschijnlijk. Terwijl de bovenstaande experimenten lijken om de haalbaarheid van kernfusie reacties te tonen, zonder de noodzaak van een gigantische apparatuur of enorme hoeveelheden energie, vermogen gegenereerd is nog steeds ver onder het bedrag van de werkelijke energie die wordt gebruikt.